Rasontwikkeling van de Franse Bulldog
|
 De verdere ontwikkeling van het ras
Rond 1870 vond men in de volksbuurten van Parijs de liefhebbers en fokkers van het ras. Gewone mensen van bescheiden komaf die hun fokproducten met elkaar vergeleken. Men ging steeds meer moeite doen om het totaalbeeld te perfectioneren en er werd zelfs een vereniging opgericht.
De echte kynologische carrière van de Franse Bulldog begon pas in 1980. Er werd een vereniging opgericht die elke week een vijftigtal Parijse liefhebbers en fokkers bijeenbracht. In 1985 werd een eerste, voorlopig register aangelegd. Twee jaar later deed de Franse Bulldog voor de eerste maal mee aan een officiële tentoonstelling. In 1888 werd de eerste standaard opgesteld en de belangstelling voor het ras groeide gestaag. Ondanks deze ontwikkeling zou het nog tien jaar duren voordat de Societé Centrale Canine zich voor dit ras ging interesseren.
Één van de eerste honden die furore maakte als fokhond was “Rabot de Beauborg” en hij vererfde de vleermuisoren door aan zijn nakomelingen. In 1898 werd het ras officieel erkend door de Societé Centrale Canine, mede door toedoen van Baron Carayon de la Tour. Hij bezat als één van de eerste aristocraten een Franse Bulldog en toonde zich er ook publiekelijk mee.
De Franse Bulldog mag dan wel een onduidelijke stamboom hebben, maar het is zo goed als zeker dat hij in het Parijs van het begin van de 20ste eeuw zijn eerste grote successen behaalde. Opmerkelijk is dat dit vooral aan de “gewone” man te danken was. De eerste mensen die de Franse Bulldog begonnen te fokken waren namelijk de slagers en grossiers van de Parijse slachthuizen. Ze werden al spoedig gevolgd door o.a. koetsiers, schoenmakers en zelfs politieagenten. Iedereen liep warm voor de kleine Boule (bolletje), zoals hij gewoonlijk in Frankrijk word genoemd. Men kwam op terrasjes bijeen om de mooiste exemplaren te vergelijken. Zo werd de Franse Bulldog de ster van de kleine ambachten. Zijn voorkomen, formaat, opmerkelijke gang en bijzonder aanhankelijke aard ondervonden steeds meer waardering. Liefhebbers van honden met een platte snuit voelden zich eveneens tot hem aangetrokken. Zijn excentrieke uiterlijk bezorgde hem zelfs een vooraanstaande plaats in bordelen, waar hij het idool werd van de dames van lichte zeden.
De schilder “Toulouse-Lautrec” maakte hem onsterfelijk door zijn doek ‘Le Marchand de Marrons’s’. De Franse Bulldog veroverde met zijn charme ook de Parijse bovenklasse, zelfs koning Eduard VII en enkele groothertogen van het Russische hof vielen voor hem. Deze belangstelling zou voor een belangrijk deel bijdragen tot de ontwikkeling van het was. Ook een zekere Gordon Benett, een Amerikaan die voorzitter was van de Franse Bulldog Club in Frankrijk heeft een grote bijdrage geleverd. Vooral de Amerikanen en Engelsen toonden dus veel belangstelling, maar ieder voor een eigen versie van de Franse Bulldog. Beide stromingen hadden elk hun eigen standaard met duidelijke verschillen. Vooral door de invloed van de Amerikanen is de hond ontstaan zoals hij in 1898 erkend is.
De rasstandaard van de Franse Bulldog is vele jaren, behoudens enige kleine wijzigingen, hetzelfde gebleven maar is in 1948 door de Franse Club bijgewerkt en goed bevonden. Recentelijk zijn er wederom enkele wijzigingen aangebracht.
Zo is nu onder andere ook de kleur fawn toegestaan, een kleur die tot voor kort op het vasteland van Europa op een tentoonstelling een diskwalificerende fout was maar in Engeland en Amerika wel was toegestaan. Na de tweede wereldoorlog hebben landen als Engeland, Duitsland en meer recentelijk zeker ook Nederland een steeds belangrijker invloed gekregen op de vervolmaking van het rasbeeld. Was een tiental jaren geleden een Franse Bulldog met moeilijke ademhaling nog een regelmatig terugkerende verschijning op een tentoonstelling, tegenwoordig kom je dat eigenlijk niet meer tegen.
Moderne inzichten en betere selektie bij het fokken hebben deze problemen vrijwel uitgeroeid en nu scoort de Franse Bulldog erg hoog als het gaat om de gemiddelde leeftijd die de honden weten te bereiken. Die ligt momenteel boven de tien jaar!
<< Rasgeschiedenis - Rasstandaard >>
|
Rasontwikkeling
